ภาษีทางอ้อม คือ ภาษีที่รัฐบาลเรียกเก็บจากผู้ผลิต ผู้ขาย หรือผู้ให้บริการ แต่ภาระในการจ่ายภาษีที่แท้จริงนั้นจะถูกผลักไปให้แก่ผู้บริโภค ผ่านราคาสินค้าและบริการที่เราซื้อนั้น หรือพูดง่ายๆคือ คนที่จ่ายภาษีให้กับรัฐโดยตรง (เช่น ผู้ผลิต ผู้ขาย หรือผู้ให้บริการ) ไม่ใช่คนที่แบกรับภาระภาษีตัวจริง (ผู้บริโภค) เราจึงเรียกภาษีประเภทดังกล่าวว่าภาษีทางอ้อม

ภาษีทางตรง คือ ภาษีที่รัฐบาลเรียกเก็บจากบุคคลธรรมดาหรือนิติบุคคลโดยตรง กล่าวคือผู้ที่มีหน้าที่เสียภาษี คือคนเดียวกับผู้ที่แบกรับภาระภาษีนั่นเอง หรือพูดง่ายๆ คือ ใครมีรายได้ มีทรัพย์สิน หรือมีกิจกรรมที่กฎหมายกำหนดไว้ซึ่งเป็นฐานภาษีที่ต้องเสีย ก็ต้องเสียภาษีจากสิ่งนั้นโดยตรง และจะผลักภาระภาษีนี้ไปให้คนอื่นรับภาระภาษีแทนไม่ได้

ภพ.36 คือแบบนำส่งภาษีมูลค่าเพิ่มประเภทหนึ่ง ซึ่งผู้มีหน้าที่ในการยื่นแบบได้แก่
1. ผู้จ่ายเงินซึ่งจ่ายเงินค่าซื้อสินค้าหรือค่าบริการ
2. ผู้รับโอนสินค้าหรือผู้รับโอนสิทธิในบริการที่ได้เสียภาษีมูลค่าเพิ่ม ในอัตราร้อยละ 0
3. ผู้ทอดตลาดซึ่งขายทอดตลาดทรัพย์สินของผู้ประกอบการ จดทะเบียนหรือส่วนราชการ ซึ่งขายทรัพย์สินของผู้ประกอบการจดทะเบียน ที่ถูกยึดมาตามกฎหมายโดยวิธีอื่นนอกจากการขายทอดตลาด

ภงด.54 คือแบบนำส่งภาษีหักจากเงินได้ที่จ่าย ในกรณีที่บุคคล ห้างหุ้นส่วน บริษัท สมาคม หรือคณะบุคคล ได้จ่ายเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 (2) (3) (4) (5) หรือ (6) แห่งประมวลรัษฎากร ให้แก่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วน นิติบุคคลที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายของต่างประเทศ และมิได้ประกอบกิจการในประเทศไทย

งานระหว่างทำ (Work in process) เป็นองค์ประกอบหนึ่งของสินค้าคงเหลือ โดยเป็นสินค้าที่อยู่ในระหว่างกระบวนผลิตแต่ยังไม่แล้วเสร็จ ซึ่งต่อมาหากผลิตเสร็จพร้อมที่จะขายให้กับลูกค้า งานระหว่างทำดังกล่าวจะถูกจัดประเภทใหม่เป็นสินค้าสำเร็จรูป

ภาษีขาย คือ ภาษีมูลค่าเพิ่มที่ผู้ขายเรียกเก็บจากผู้ซื้อ ซึ่งในปัจจุบันมีอัตราภาษีอยู่ที่ 7% (กรณีที่ผู้ขายจด Vat แต่หากไม่ได้จด Vat จะไม่สามารถเรียกเก็บภาษีได้)

เลขประจำตัวผู้เสียภาษีอากร หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า เลขประจำตัวผู้เสียภาษี คือ หมายเลขเฉพาะที่กรมสรรพากรกำหนดขึ้น เพื่อใช้ในการระบุตัวตนของผู้ที่มีหน้าที่ต้องเสียภาษีอากรตามประมวลรัษฎากร